(Ecce le tertie e ultime parte de le Silva Magic. Si tu ancora non ha legite le altere duo, comencia con le prime)

Valerio restava ubi ille esseva. Le flor in su mano. Le respiration secte de maniera quasi total. Per un instante eterne, le silva integre pareva haber tacite, como si le mundo tote reteneva su sufflo, expectante que le juvene o le monstro faceva alco. E alora ille lo videva apparer. Un monstro horribile, como un blatta o scarabeo monstruose, con appendices buccal affilate como un serra, scintillante con un humor oleose sub le lumine que se filtrava in le silva. Su corpulentia attingeva le altura del pectore de Valerio, e su movimentos lente evocava un peso irresistible, como si mesmo le terra timeva su passo. Su mandibula se moveva legiermente quando illo entrava in le clara, accompaniate del cadentiose movimento de su antennas.

Per un secunda, Valerio pensava a lassar cader le flor e retornar con pedes legier, mais ille debeva adjutar al fee, sin importar le costo. Le timor prendeva possession de su membros, gelante su ossos. Le stridor del monstro secava le aere como un ululation de agonia, detonante in Valerio un instincto que le catapultava in movimento. Su manos stringeva le flor, su pedes trovava le terra, e in su mente appareva un sol pensamento: escappa! Le mandibulas del monstruo se aperiva e claudeva methodicamente, como calculante su proxime preda. Pro Valerio, isto esseva sufficiente. Le ration dispareva; solmente le fuga remaneva.

Mais qual cammino prender?

Infortunatemente, le pumbenar blocava le sentiero ab le qual ille habeva arrivate al clara. Ille tremeva, dum le monstro se erigeva a poc metros de ille. Un ratto curreva detra illo e le bestia se propelleva in direction al puero, qui non perdeva un nanosecunda ante currer ille ipse.

Ille prendeva le unic sentiero remanente que non esseva coperte per arbustos o per le corpore del horribile esser. Le maledicte monstro esseva tanto rapide como ille. Ille non poteva reposar ni un sol secunda! Ille curreva e saltava e solmente in celle momentos ille consequeva poner alcun distantias inter ille e le chassator infernal que le sequeva, nam le monstro habeva difficultates a scander. Un grande branca ci e un rocca ibi esseva le unic cosa que dava sperantia al currente puero. Mais alora illo eveniva: ille glissava e cadeva. Ille non habeva tempore a pensar que facerea con su vita e su corpore le pumbenar, nam ille se precipitava inarrestabile per le collina.

Le mundo deveniva un confusion de verde e bruno, usque su corpore collideva contra un arbore. Un dolor inenarrabile explodeva trans su corpore, e le foreste ipse pareva emitter gemitos in sympathia. Le vegetal pareva gemer anque per un instante, con un crac plorante e un susurro de folios indignate. Ben que ille non poteva vider le celo a causa del tecto de brancas e folios del bosco, ille nonobstante poteva vider stellas post le collision. ‘Ci fini mi historia. Ora celle bestia del Facùolùis rumpera non solmente mi bracios, mais anque mi jambas e capite, e los mangiara con prodigalitate. Le gente demandara Delios ubi so e unde ille veni, e ille nunquam sapera como responder. Mi soror se movera a mi camera e…’

Tum un ampulla se accendeva in su mente:

Ubi esseva le pumbenar? Ille habeva essite ibi ja per satis de tempore pro le monstro mangiar le. Mais ancora ille viveva. Que habeva evenite? Ille non poteva mover se ancora e non mesmo aperir le oculos, mais le monstro non le habeva prendite. Ille cadeva tanto que le esser infernal non poteva attinger su position! E alora, contra su desiderio, su capite diceva adeo: ille se evanesceva. Su corpore lassate sin defensa pro qui o que voleva mangiar lo.

Ille se eveliava, non sapiente quante tempore ille habeva essite ibi, simplemente jacente sin protection. E prosequeva tunc su cammino.

Ille attendeva per longe tempore per le pueros ja e ille se demandava si illes le haberea abandonate. Post toto, illes esseva humanos, traitores per natura, cacodemones de cordes corrupte. Il non restava que un ultime e fol option: ille deberea usar su energia restante pro crear un portal verso su regno, mesmo si ille non haberea ita plus de energia pro retener le toxico que flueva per su venas. Ille debeva confider que su gente le curarea si tosto ille serea arrivate con illi. Alora ille comenciava su canto, mesmo si le dolor que scandeva per su coxa esseva horribile, atroce e cruciante:

SALVANTE LE DISTANTIAS LONGE TANTO…

Un gemito novemente escappava de su labios e un lacrima cadente trovava su cammino per su facie. Sin le flor, ille non poterea completar le formula magic.

…CON CELLE DULCE POPULO LUCENTE…

AAAGGGHHH!!

Farralar critava dum alcun imagines appareva in su testa. Con cata parola que ille consequeva pronunciar del canto magic, memorias arrivava a su mente, como umbras flottante, penetrante su mente inter le bruma del suffrentia.

Ille poteva vider Làneth, appellate Vanyël in le lingua del elfs: le plus bel elf de omnes qui habeva populate le mundo, su capillos argentee captava le lumine como filos de luce lunar, e su risos portava le melodia de rivos currente. E illa esseva -fortunate ille!- su inamorata, le compania de su aventuras e, ille credeva firmemente, le futuro de su dies. Sin que lor parentes lo sapeva, illes habeva trainate un copula de fencosedis¹ e habeva volate sur illos. Illes habeva viagiate procul, super campanias e forestes infinite, e rideva simul interim.

Solmente un vice… Ille la habeva promittite que illes lo facerea de novo e ille esseva determinate a complir celle promissa, sin importar le costo. Mesmo trans le nebula del dolor, su imagine le dava fortias, su risos texente un fragile filo de sperantia inter le tenebras. Mais alora le toxico deveniva troppo forte e ille se evanesceva.

Delios se habeva justo levate ab le rocca…

…in le qual ille habeva essite sedite per tanto longe. Finalmente, ille habeva prendite un decision e ille certo sperava que iste esseva le bon cammino. ‘Ascolta, somos amicos e nos debe ser unite, simul in iste aventura, simul contra le periculo, mais il ha occasiones in que io pensa… in que io senti que mi opinion non importa… Il me placerea que on face… que on considera subinde seriosemente lo que io dice.’ Ille repeteva in su testa. Ille ja habeva practicate mentalmente celle monologo un dozena de vices, mais ancora non se sentiva secur. Mesmo assi, le timor de lo que poteva evenir si illes non esseva simul esseva troppo forte. Ille memorava le indicationes de Farralar e ibi ille vadeva, dum pensava in como su amico reagerea e como illes se unirea in un imbraciamento amical ante retornar con le fee.

Alora ille arrivava al clara e remaneva congelate per alcun secundas quando videva lo que celle loco esseva ora, post le arrivata de su amico: arbustos destructe ci e ibi, flores ubique, foras del solo, radices exposte… Signos de un lucta violente. Le pumbenar! Su amico habeva essite attaccate per celle horribile esser! Delios cadeva sur su geniculos, spectante le clara ruinate, plen de culpabilitate: ‘Vale… Ille non poteva defender se sol e ora ille ha… partite.’ Guttas amar cadeva dum su facie se inhumava in su manos. Ille habeva fallite como amico.

Un sciuro se arrestava ante ille

agitante su cauda como si illo le invitava a sequer lo. Le puero essugava su lacrimas e lo observava. Illo le observava anque, dum su manettos faceva parve movimentos. Illo inclinava su capite e curreva via, stoppante a cata poc passos pro reguardar retro, como si illo le incitava a sequer lo.

Tunc Delios altiava le vista e videva un nove sentiero. Le destruction del pumbenar anque vadeva in celle direction… Un persecution! Forsan Valerio habeva supervivite su attacco, post toto! Mais ille securmente ancora besoniarea su adjuta! Ille subinde curreva, sequente le sciuro. Le puero curreva usque ille videva como le passo de destruction cambiava bruscamente. Ille arrestava su currer e tentava comprehender que habeva evenite, mais su pensamento non vadeva multo longe ante ille ascoltava un horribile strider propter…

Troppo presso!

Ante vider lo exir detra le arbores proxime, su pedes habeva ja devenite legier e retornava.

Dum Delios curreva, su pensamento retornava al rocca ubi ille se habeva tormentate re su decision. ‘Io pensava que io habeva seligite le cammino juste, mais ora… forsan remaner immobile haberea essite plus secur, post toto.’ Mais il esseva troppo tarde pro retornar. Le stridor del pumbenar lacerava le aere, plus proxime que nunquam, incitante su gambas a mover se ancora plus cito.

Delios curreva e curreva, mais, cata vice que ille reguardava retro, ille poteva vider que le pumbenar esseva ancora tanto presso como ante. Ille non esseva un puero athletic e ille ja esseva fatigate. Que evenirea con ille si ille se arrestava, si ille non poteva continuar su currer? Su mente illuminava alora imagines del pumbenar attingente le. Su mandibulas, affamate, duo appendices bucal horribile que secarea cata un de su membros, del mesme maniera que ille avelleva le carne del conilio ab su ossos.

E alora le sentiero finiva

Solmente arbores e nil plus avante ille. Le puero non pensava ad illo, e forsan il haberea essite melio haber pensate ante, mais le parte logic de su mente esseva disconnexe. Ille escappava de un filio del Facùolùis! Ille non pensava ad illo, mais mesmo assi ille lo faceva: ille scandeva le plus alte arbore que ille trovava. Le pumbenar avantiava lentemente. Illo pareva ser fatigate anque. Finalmente, un poco de fortuna pro le paupere puero! Illo se arrestava ante le arbore, su antennas movente se con lentitude, como recognoscente le planta. E tum, sin haste mais firmemente, le monstro comenciava anque scander le arbore.

Delios comenciava plorar. Alora su fin habeva arrivate. Il non habeva plus de spatio super ille. Le brancas esseva cata vice plus fin e debile, e ja celle sur le qual ille stava pareva resister con grande effortio. Su lacrimas non le permitteva vider le pumbenar, que continuava su scander, inarrestabile. Ille amarea vider su amico Valerio de novo. Ille amarea vider su soror! Plus ancora, ille mesmo amarea vider Hocar! Quicunque, minus celle esser avernal. Le stridor proxime le faceva aperir le oculos, dum alco toccava su capite. Alco suave, molle, tenere. Su mano tentava appartar lo ab ibi de maniera instinctive e le sciuro, cuje cauda habeva toccate le testa del puero, fugiva del mano attaccante, scandente le liana proxime al capite del puero.

Le puero dava un colpo de pede al antenna que le investigava

An ille lo tentarea? Ille alora prendeva le liana firmemente inter su manos e, post haber donate un nove colpo de pede al monstro, ille saltava, lacrimas ancora currente per su genas. Le branca craccava ruitosemente dum le puero se balanciava, recedente se ab le bestia, mais non troppo plus tarde, le liana se rumpeva, non supportante le peso del puero, e ille cadeva per le collina e choccava contra un arbore. Le vegetal pareva gemer per un instante, con un crac plorante e un susurro de folios indignate.

Delios se levava, esturdite. Ille lo habeva facite! E habeva escappate del pumbenar. Ille reguardava retro, ab ubi ille habeva venite, volante sin controlo. Su surriso dispareva automaticamente. Le pumbenar anque habeva saltate! Que vos imagina le frigido que conquireva su corde al vider iste blatta gigante que veniva volante verso ille. Novemente, mais ora ferite e fatigate, le puero curreva, sin saper que ille esseva sur le mesme sentiero que ante su amico habeva prendite in su fugita.

Le fee! Valerio poteva vider le!

Mais que eveniva con ille? Il habeva un bizarre luce a su latere, mais ille… An ille habeva morite?

—Farralar!? Farralar!? Per favor, dice me alco! —Critava le puero dum succuteva le fee ab le spatulas.

Le fee se levava lentemente e vix. Ille recognosceva le puero. Iste le monstrava le flor con un surriso. Post toto, le humano le habeva adjutate.

—Mastica… e… ferita.

—An tu vole que io mastica le flor e lo pone sur le ferita?

—Intra illo…

Le puero alora faceva como Farralar le habeva dicite. Ille masticava le flor, lo colligeva e deinde, attente, ille lo introduceva in le ferita facte per le morsura del pumbenar. Farralar critava novemente, dum ille murmurava parolas in un lingua incognite a Valerio. Istes esseva voces in le lingua feeric necessari pro le flor haber effecto contra le toxico del monstro. Poco a poco, ille se sentiva con plus de fortias.

—Isto non sera bastante, mais me dara satis fortias pro finir le apertura del portal pro vader con mi gente, qui sapera como sanar me. In alcun secundas io sera capabile de mover me e finir le incantamento.

In celle momento in que Farralar pronunciava su ultime parolas, illes poteva ascoltar pedes currer. Un persecution que pareva cata vice plus presso de illes. Timente lo pejor, Farralar recomenciava:

SALVANTE LE DISTANTIAS LONGE TANTO,

CON CELLE DULCE POPULO LUCENTE,

CONNECTE ITA MI ESSENTIA TRANS LE CANTO:

E MENA ME ORA CON MI FEERIC GENTE!

Con un lumine cecator per un secunda, le portal se aperiva totalmente al fin. E alora Delios irrumpeva currente, coperte de sanguine e con terror picte in su facie.

—Vale! Tu ancora vive! Farralar, tu es sur tu pedes! Adjuta, le pumbenar me proseq…!

Ille non poteva finir su phrase, nam le monstro saltava sur ille e lo jectava sur le solo

NON!!

Critava ambes Valerio e Farralar ad un tempore mesme.

Le fee tum lanceava un nove incantamento contra le pumbenar e iste esseva expellite, lassante le puero libere. Mais le monstro stava sur su horrific pedes un secunda plus tarde, preste a battaliar e mangiar le tres esseres que tante lucta e fatiga ja lo habeva date.

—Rapido! Que vos crucia le portal! Io vos protegera e depois io cruciara! —Les critava Farralar al vider como le portal tremeva. Ille debeva usar magia pro mantener le portal aperte e, si ille lo usava pro attaccar le pumbenar, le pueros non poterea escappar. Delios curreva e cruciava celeremente. Stante con un pede trans le portal e con altere sur le Silva Magic, Valerio critava:

Veni ora, Farralar!

Le fee in celle momento creava un cupola ignee que le circumdava. Le portal tremeva ancora plus violentemente e Valerio sentiva un dolor in le jamba que esseva in le altere latere.

—Veni ora! Tu besonia ser sanate!

Le fee alora reguardava retro, verso le puero e lanceava contra ille un nove incantamento, que pulsava Valerio intra le portal. Un secunda plus tarde, le portal esseva clause e illes ja non poteva vider le fee.

—Vale…

Valerio, enervate, tornava su testa al appello de Delios e ille les videva. Alcun fees les circumdava e habeva prendite su car amico. Illes abandonava le Silva Magic, mais le periculo ancora remaneva.